De Zaak X

De 23-jarige Noah lijkt de ideale penningmeester voor de Westlandse voetbalclub V.V. Verburch: hij studeert accountancy, werkt in de accountancy en voetbalde jarenlang voor de club. Maar onder zijn beheer verdwijnt er 130.000 euro uit de clubkas. In de rechtbank moet Noah uitleggen wat er gebeurd is. Hij vertelt dat hij al sinds zijn 15de gokt op illegale sites. Twee jaar lang werkte hij voor zo’n site, waarbij hij betaald werd in gokwaarden. Die zette hij in, maar hij verloor vooral. Als hij stopt met werken voor de goksite, gaat hij zijn eigen geld inzetten. Tot hij op zijn 21ste helemaal geen geld meer heeft. Dat is het moment dat hij penningmeester wordt. Naar eigen zeggen betaalt hij een keer per ongeluk een rekening van de club met zijn eigen betaalrekening. Als hij de vorige penningmeester vraagt hoe hij dat kan oplossen, zegt hij volgens Noah dat hij dat geld gewoon kan overmaken naar zijn privérekening. En zo begint Noah met gaten vullen: hij maakt geld over van de club naar zijn eigen rekening. Het gaat om 89 transacties, van honderden tot tienduizenden euro’s. Pas als er 130.000 euro is verdwenen, wordt het opgemerkt. Hoewel de club via een benefietavond de schade heeft gedekt, moet Noah toch in de rechtbank verschijnen. Hij schaamt zich voor wat hij heeft gedaan, zegt hij. Verslaggever Fred Vermeer volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Zijn vriendin was erbij in de rechtbank. Toen hij vertelde hoe zij hem altijd is blijven steunen, barstte hij in tranen uit. Dat was erg indrukwekkend.” Dit is de nieuwste aflevering van de podcastserie De Zaak X. De complete serie beluister je via deze site! Elke week een mailtje als de nieuwste aflevering online staat? Schrijf je dan hieronder in! LUISTER OOK naar onze dagelijkse nieuwspodcast Praat Mee met AD KIJK OOK naar deze nieuwsvideo’s: See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Kaylee en Anna een 9,5 krijgen voor een muziekoptreden op school, zijn ze blij. Maar als docent Bart (61) zegt dat ze er een 10 van kunnen maken, willen ze dat wel. Daarvoor moeten ze bij Bart thuis in Amersfoort nog een nummer van ABBA zingen. Ze gaan met hem mee in zijn auto. Eenmaal in de studio op Barts zolder liggen er latexpakjes voor hen klaar. Vlak voor het optreden begint, loopt Bart nog even naar beneden en op dat moment zet Kaylee haar telefoon in de opnamestand. Dat besluit van Kaylee blijkt later goud waard: het is bewijs bij haar aangifte. Op apparaten van Bart worden 2400 foto’s en video’s van jonge meisjes gevonden. Op de beelden is te zien dat hij meisjes in de leeftijd van 8 tot 16 jaar betast. In de rechtbank zegt Bart meerdere keren dat hij het ‘afschuwelijk vindt dat hij te ver is gegaan’ en dat hij ‘zich dagelijks zorgen maakt om hun welzijn’. Verslaggever Piet van Dijk volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant. „Meerdere slachtoffers vertelden dat ze hun gevoel van veiligheid kwijt zijn en dat ze niemand meer dichterbij willen laten komen. Ook vertelde een van de meisjes dat ze wilde dat ze toch maar had geluisterd naar haar onderbuikgevoel.” See omnystudio.com/listener for privacy information.

Wat een demonstratie had moeten worden op het Malieveld in Den Haag, liep compleet uit de hand. Agenten werden belaagd en er werd zelfs een politieauto in de fik gestoken. Daarvoor moet verdachte John zich melden in de rechtbank. De politieauto die op het Malieveld stond werd tot twee keer toe in brand gestoken. Tussendoor werd het voertuig geblust, maar later laaide een nieuwe brand op. Volgens het Openbaar Ministerie stak John een nitraat aan en gooide hij die in de auto, waarna de auto in brand vloog. John ziet het anders: hij gooide dan wel een nitraat in de auto, maar dat was volgens hem niet de oorzaak van de brand. En de appjes waarin hij het over de brand had? Dat noemt hij nu grootspraak. Verslaggever Michiel van Gruijthuijsen was bij het protest op het Malieveld en volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Relschoppers voelen zich vaak onaantastbaar in een grote groep. Maar als de politie je écht wil vinden, dan zullen ze je vinden, zo blijkt. Dan moet je dus je verantwoordelijkheid nemen voor je daden, en ben je niet meer beschermd door die grote groep.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het gebruik van crack is een groot probleem in Rotterdam. Een van de vele gebruikers is Hassan, die in de zomer van 2025 zelfs probeert brand te stichten op de Spoedeisende Hulp van het Erasmus Medisch Centrum. Met een blauwe jerrycan vol gestolen brandstof en een ontbloot bovenlijf gooit Hassan de brandstof op de grond. Hij zit op zijn knieeën en probeert brand te stichten, maar het lukt hem niet. Daarop gaat hij er weer vandoor. Een paar dagen later steelt hij een mes bij de Action en maakt hij stekende bewegingen naar jonge vrouwen. En dat soort dingen gebeuren vaker: bij de Albert Heijn en nogmaals bij de Action. In de rechtbank vertelt hij dat hij niet meer weet dat hij bij het Erasmus was, vanwege de crack. „Ik ben sowieso tegen het in brand steken van spullen.’’ Ook kan hij zich niet voorstellen dat hij achter de jonge vrouwen aan is gegaan: „Zo’n persoon ben ik niet.’’ Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Ergens is het heel verrdietig dat hij zegt dat hij niet zo’n type mens is, want misschien is hij dat juist wél als hij drugs gebruikt. Hij lijkt zichzelf kwijt te zijn als hij drugs gebruikt, en dan is het heel verdrietig dat je dingen doet die je je niet kan voorstellen als je niet hebt gebruikt.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Nadat hij een auto in de prak had gereden, moest Tristan ‘een klusje’ doen. Hij moest een taxichauffeur ontvoeren en reed de man aan op de A13. Maar de gemaakte beelden lieten hem al snel tegen de lamp lopen. Bij een tankstation in Rotterdam probeerde Tristan samen met drie anderen de taxichauffeur klem te rijden. Daar kon taxichauffeur Iwan nog ontsnappen, maar op de A13 tussen Rotterdam en Amsterdam kregen ze hem wél te pakken. Een van de vier heeft Iwan beschoten, waarbij een kogel zelfs door zijn pet ging. Hierna sloegen de mannen op de vlucht. In de rechtbank is de 24-jarige Tristan de enige die zich moet verantwoorden. Volgens hem wist hij eerst niet wat er zou gaan gebeuren. Toen hij doorhad dat het verkeerd zou aflopen, durfde hij niet meer te stoppen, omdat hij ‘bang was voor de hele situatie’. Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Jongens onderschatten vaak de gevolgen van dit soort dingen, voor het slachtoffer, maar ook voor zichzelf. Ze plaatsen een explosief, halen drugs uit, of nemen iemand mee, zoals in dit geval. Maar je laat je in met gewetenloze criminelen, en dat heeft Tristan zelf ook ondervonden.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als op een ochtend de bewoners van de Westdijk in Bunschoten wakker worden, ligt er een man in hun tuinstoel. Hij lijkt te slapen, ruikt naar alcohol en wordt niet wakker. Als ze merken dat het slecht met hem gaat, bellen ze een ambulance. In het ziekenhuis zien artsen dat de man een flinke wond op zijn achterhoofd heeft, die vermoedelijk is ontstaan door klappen tegen het hoofd. Ze ontdekken ook wie hij is: het gaat om Tomas, een Poolse man die in Bunschoten-Spakenburg werkt. Hij komt in het ziekenhuis niet bij kennis en overlijdt vier dagen later. De politie doet onderzoek en ontdekt dat een hersenbloeding de doodsoorzaak is. De vraag is hoe en wanneer die is ontstaan. Pas maanden later meldt zich een man die mogelijk meer weet. Deze Simon is ook arbeidsmigrant, vertelt hij de politie. Hij zou in de zomer van 2024 een man hebben geslagen. In de rechtbank vertelt hij dat hij niet veel meer weet, maar zich nog wel flitsen herinnert. Ook zijn er beelden waarop hij te zien is. Dat hij geslagen heeft weet hij nog wel, maar dat was een paar dagen vóór datTomas in de tuinstoel werd gevonden. Hij vindt dus dat hij niet schuldig is aan de dood van Tomas. „In die paar dagen kan er nog van alles gebeurd zijn waardoor die hersenbloeding ontstond.’’ Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „In de rechtbank vertelde zijn zus over het grote verlies voor de kinderen, ouders en overige familie van Tomas. Dat beeld is zo anders dan waar je in eerste instantie aan denkt bij een beschonken arbeidsmigrant in een tuinstoel. Daar zit een heel leven achter.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het koppel Claartje en Frankie woont al een tijdje samen in een antikraakpand. Als er op een nacht brand uitbreekt en Frankie zwaargewond raakt, wordt eerst gedacht dat hij in slaap is gevallen met een brandende sigaret. Maar als later een fles spiritus wordt gevonden, gaat het onderzoek verder. Uit het onderzoek blijkt dat Claartje tijdens de brand vluchtte en bij andere huizen aanbelde. Ze zou daar hebben gezegd dat ze haar vriend in brand had gestoken. Ondertussen werd Frankie net op tijd wakker en sprong hij direct onder de douche. Hij raakte zwaargewond en is het vertrouwen in mensen en de wereld om hem heen grotendeels verloren. „Ik voel dagelijkse psychische pijn.” Claartje zegt in de rechtbank dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand. „Ik kan er niet bij dat ik dat heb gedaan. Ik hou van die jongen, hoe gemeen hij soms ook was. We hadden geen gezonde relatie, want hij zag me als zijn bezit. Maar ik was heel verliefd op hem.” Dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand, is volgens deskundigen ongeloofwaardig. Ze kunnen zich dat niet goed voorstellen. Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Zonder de verdachte tekort te willen doen, is het wel opmerkelijk dat deskundigen zich niet kunnen voorstellen dat zij zich niets meer kan herinneren. Dat geeft zeker een onbevredigend gevoel, want je hoopt dat zowel de verdachte als het slachtoffer een streep onder alles kunnen zetten.” See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na een gezellig feestje stappen Donnie, Mike en William in de auto. Wie er rijdt is onduidelijk, maar alle drie hebben ze behoorlijk wat alcohol en drugs gebruikt. Het ritje eindigt in een sloot langs de A28. Donnie en William weten zelf uit de auto te klimmen. Mike zit nog vast in de passagiersstoel en moet door duikers worden bevrijd. Op de kant wordt hij gereanimeerd, maar hij overlijdt een dag later in het ziekenhuis. Weken later wordt Donnie wakker uit zijn coma. Hij is zwaargewond en heeft breuken in zijn nek, borst en rug. Hij wordt ervan verdacht dat hij achter het stuur zat. Het was namelijk de auto van zijn vriendin en William zei direct na het ongeluk dat hij niet achter het stuur zat, omdat hij kort daarvoor zijn enkels had gebroken. In de rechtbank vertelt Donnie dat hij geen enkele herinnering heeft aan het ongeluk. Dat maakt het voor de rechters lastig, want hoe kunnen zij oordelen als de verdachte niets meer weet van wat er is gebeurd? Vast staat in ieder geval dat degene die reed, of dat nu Donnie of William is, onder invloed was. Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „Iemand is onder invloed gaan rijden en die heeft zich daar behoorlijk op verkeken. Als je met alcohol en drugs op achter het stuur gaat zitten, dan is dat vragen om problemen.” See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Artur met een vriendin heeft afgesproken bij treinstation Delft Campus, zien ze een andere man ruzie maken met een vrouw. Hij staat haar uit te schelden. Artur wil ingrijpen, loopt naar hem toe en geeft hem een tik in het gezicht. Daarna wordt hij vervolgd voor een poging tot doodslag. Op camerabeelden zien de rechters dat Artur meerdere klappen geeft. Als ze dat aan de verdachte vragen, zegt hij dat hij zich maar één klap kan herinneren. Die ene klap, met de platte hand in het gezicht, kan hij zich wel herinneren. Volgens hem was er gevaar en gaf hij daarom een klap. Na de tik in het gezicht valt slachtoffer Michal van de stationstrap naar beneden. Hij is buiten westen en bloedt flink. Toch gaat Artur niet naar hem toe: „Ik dacht, misschien gaan ze zo wel kennissen bellen, je weet het nooit.” De officier vervolgt Artur voor doodslag: „Als je iemand van een hoge, stenen trap naar beneden slaat, dan is er een grote kans op de dood. Ik betwijfel of de ernst van de situatie bij de verdachte doordringt.” Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Je ziet dat iemand niet altijd opzet in klassieke zin van het woord hoeft te hebben om toch verwijt poging doodslag te krijgen. Puur omdat Michal op een stenen trap stond en dronken was, dan had je moeten weten dat hij achterover zou vallen en behoorlijk hard terecht zou komen op de stenen treden.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als de 79-jarige Willem ’s nachts in zijn bed ligt, hoort hij gestommel bij de voordeur. Hij woont in een seniorencomplex in Utrecht en neemt het zekere voor het onzekere: hij pakt zijn portemonnee en checkt het nachtslot nog een keer. Maar een paar minuten later staan er plots drie mannen in zijn slaapkamer, met een wapen. Ze zeggen dat hij stil moet zijn en dat hij de politie niet mag bellen. Ze doorzoeken zijn woning en nemen de autosleutel mee. Zijn portemonnee, met veel cash erin, vinden ze niet. Als ze weg zijn, belt Willem toch de politie. Die pakt uiteindelijk drie verdachten op, die daarnaast ook verdacht worden van handel in harddrugs. In de rechtbank willen de drie niet veel vertellen. Ze zeggen dat ze wel vaker ‘s nachts contact hadden, en ook die nacht. Over de autosleutel zegt een van hen dat hij die ‘in bewaring heeft voor iemand anders’. Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Als je de geboortejaren ziet van die jongens, 2002 en 2003, dan schrik je wel. Het zijn nog zulke jonge gasten, die van hele ernstige feiten worden verdacht. Een woningoverval is gewoon een zwaar vergrijp. En als je ziet hoe makkelijk ze dachten geld te verdienen met drugs en daarna weer in aanraking komen met de politie, baart dat wel zorgen.” See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de zomer van 2020 wil een agent een groep mannen die voor een garage in Rotterdam staan fouilleren. Dat loopt echter niet af zoals hij wilde: vijf jaar later moet hij zelf voor de rechter komen. De agent pakt een van de mannen die hij wil fouilleren vast en geeft hem een kopstoot. In zijn beschrijving van de gebeurtenissen schrijft de agent dat hij stevig werd vastgepakt en zich bedreigd voelde. Maar als een dag later beelden online komen, blijkt dat niet te kloppen. De agent stuurt daarop een mail naar zijn leidinggevende: het proces-verbaal klopt niet, maar met die mail wordt uiteindelijk niks gedaan. Vijf jaar later moet de agent in de rechtbank uitleggen wat er nou precies is gebeurd op die dag. Achter hem zitten zo’n twintig tot dertig collega’s die hem steunen. Hij vertelt dat hij hier al jaren naar uitkijkt, omdat hij eindelijk kan vertellen hoe het nou mis heeft kunnen gaan. Hij vertelt dat hij overtuigd was dat ze elkaar hadden vastgepakt en dat hij zich verantwoordelijk voelde voor de andere agenten. „Er lag veel gereedschap, ik zag dat de garagedeur een beetje dichtging en ik was bang dat de boel zou gaan escaleren.’’ De rechters concluderen dat de agent inderdaad fouten heeft gemaakt in zijn verslag, maar dat hij dat niet opzettelijk deed. Verslaggever Eric Oosterom volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Hij vertelde na de uitspraak dat hij niet blij was, maar wel opgelucht. Natuurlijk was hij opgelucht dat hij was vrijgesproken, maar hij was niet blij omdat hij vijf jaar in de ellende heeft gezeten door deze zaak.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Vlaardingse pleegmeisje, dat werd mishandeld door haar pleegouders, werd volgens hen op die manier tegen zichzelf in bescherming genomen. Dat zeggen haar ouders in de rechtbank: ‘We zijn geen mosnters.’ Volgens John wilde hij naast het meisje ook zijn gezin in bescherming nemen. Daarbij vond hij straf geven normaal: „Het begon met iets kleins, zoals in de hoek staan. Als ze dat dan niet deed, ging ik steeds een beetje verder en daarna ben ik de realiteit verloren en heb ik een hok gebouwd.’ Uiteindelijk brachten John en Daisy het meisje naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ze ernstig hersenletsel heeft. Haar moeder leest een slachtofferverklaring voor: „Wat mijn dochters is overkomen, mag nooit meer een kind aangedaan wordne .Jullie zijn monsters en jullie hebben de levens van min kinderen kapot gemaakt. Ik wens jullie het slechtste van het slechtste toe.’’ VErslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Een van de heftigste momenten was voor mij waarop de rechters beschreven wat er op de screenshots die John en Daisy van camerabeelden hadden gemaakt te zien was. „Steeds weer die momenten en dan besef je, ooh meisje, hoe lang heb heb je dit moeten ondergaan? Hoeveel uur heb je daar gestaan? Lag je ‘s nachts ook aan de ketting? Was er ooit een moment dat je nog los was?’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Vlaardingse pleegmeisje is bij veel mensen bekend vanwege de schokkende manier waarop ze mishandeld werd. Maar hoe kwam zij eigenlijk terecht bij dit pleeggezin? Het meisje is eind 2013 geboren. Nadat haar ouders uit elkaar gaan blijft ze bij haar moeder wonen. Als zij een nieuwe vriend krijgt, worden het meisje en haar jongere zusje op een gegeven moment uit huis geplaatst. Ze komen terecht in het gezin van John en Daisy. In de rechtbank vertellen zij over de manier waarop ze voor haar zorgen. John zegt dat hij het meisje tegen zichzelf wilde beschermen, maar dat hij ook zijn gezin wilde beschermen: „Je krijgt een meisje in huis, maar de gebruiksaanwijzing krijg je er niet bij.’’ Het beschermen begint met in de hoek staan, maar dat gaat steeds verder, tot hij zelfs een kooi bouwt voor het meisje. Als ze niet luistert, ga je er wel voor zorgen dat ze echt in de hoek blijft staan. Het begon met een touw, daarna een ketting, en toen een kooi.’’ Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het raakte me toen ik hoorde dat het meisje doorligpwonden had op haar voeten. Het duurt heel lang voordat je die krijgt, dus dat zegt wel wat over hoe lang ze heeft moeten staan. Dat moet afschuwelijk geweest zijn, echt heel gruwelijk.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Op een avond in juni belt Laurens de politie: hij wil 2,5 miljoen euro ontvangen en zijn vriendin en dochter uit Amerika moeten een visum krijgen. Als dat niet gebeurt, laat hij 150 kilo explosieven ontploffen. De politie stuurt direct een onderhandelaar naar Laurens toe. Via camerabeelden zien agenten ook dat er veel draden door het huis lopen. De onderhandelaar weet hem uiteindelijk naar buiten te praten, waarna blijkt dat er helemaal geen explosieven aanwezig waren. De avond vormt de climax van een periode waarin Laurens veel drank en drugs gebruikt. Hij drinkt dagelijks één tot twee flessen whisky en rookt soms wel dertig joints op een dag. Daardoor krijgt hij veel last van waanbeelden. Na drieënhalve maand in de cel moet hij voor de rechters verschijnen. Daar vertelt Laurens dat hij geen herinneringen meer heeft aan de bewuste avond. Volgens psychologen heeft hij enkele psychische stoornissen en is hij verminderd toerekeningsvatbaar. Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: ,,Het is zo moeilijk om dit te voorkomen. Laurens is meerdere malen behandeld voor zijn verslavingen, maar dat heeft niet gewerkt. Drank verdooft even, maar het helpt je niet op de lange termijn.'' Na deze aflevering gaat De Zaak X met winterstop. Op 12 januari zijn we weer terug! See omnystudio.com/listener for privacy information.

Jarenlang hadden Jonas en Bente een relatie, maar een gezonde relatie was het niet. Op een avond gaat het helemaal mis: Jonas zegt dat hij zichzelf wilde doden, volgens Bente wilde hij haar om het leven brengen. Jonas heeft in zijn leven al langere tijd last van meerdere stoornissen. Hij is angstig, gaat conflicten uit de weg en heeft een laag zelfbeeld. Ook zegt hij dat hij bang is voor Bente, omdat zij hem zou commanderen. Volgens Bente is dat niet waar en is het juist andersom. De twee gebruiken samen slaapmedicatie. Jonas maakt die op een avond in april 2024 klaar, en schrijft daarbij een brief waarin hij afscheid van Bente neemt. Hij wil zichzelf doden met het slaapdrankje, maar dat mislukt: hij overleeft het. Drie maanden later doet Bente aangifte: volgens haar wilde Jonas niet alleen zichzelf doden, maar ook haar leven beëindigen. In de rechtbank moet Jonas zichzelf verantwoorden. Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Ze hadden een vrij toxische relatie, ze konden eigenlijk niet met en niet zonder elkaar.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de tijd dat de 20-jarige Raomi bij haar pleegouders Cindy en Max woonde, is ze zwaar mishandeld. Ze werd geslagen, moest veel klussen doen en er werden zelfs sigarettenpeuken op haar lichaam uitgedrukt. Maar in de rechtbank wijzen de twee verdachten naar elkaar. Volgens Max werd Raomi geslagen door Cindy, en niet door hem. Hooguit zou hij haar een keer hebben geraakt als hij Raomi en Cindy uit elkaar moest halen. Verder zegt hij ook dat Cindy hém mishandelde. Maar Cindy vertelt precies het tegenovergestelde: ,,Mevrouw, ik heb Raomi niet mishandeld, absoluut niet. Ik heb haar willen beschermen waar ik kon, en was als de dood voor die man.'' Wel geeft ze toe dat ze Raomi’s haren af heeft geknipt. Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: ,,Ik heb geen oprechte spijt gehoord, want als je zegt dat je niks hebt gedaan, waar moet je dan spijt van hebben? Het meest bizarre vind ik dat als je mishandeld wordt door je partner, dan bel je de politie. Maar dat is ook niet gebeurd.'' See omnystudio.com/listener for privacy information.

Mishandeling, blauwe plekken, hard werken in het huishouden: het leven van Raomi bij haar pleegmoeder Cindy is een hel. Pas na meerdere meldingen en als het meisje zelf de politie belt, kan ze eindelijk ontsnappen. Jarenlang woonde Raomi bij de moeder van Cindy. Daar gaat het goed en heeft ze het naar haar zin. Tot de vrouw overlijdt. In samenspraak met de jeugdzorgorganisatie gaat Raomi dan bij Cindy, haar man en hun twee kinderen wonen. In dat huishouden krijgt Raomi het zwaar. De man van Cindy overlijdt na een periode van ziekte, en zij krijgt een relatie met Max. Het stel zorgt slecht voor Raomi: ze moet voor de kinderen zorgen en mag pas naar school als ze al haar klussen heeft gedaan. Ze moet het huis opruimen, de tuin netjes houden en er wordt vaak tegen haar geschreeuwd. Dat viel eerder ook al de thuiszorgmedewerkers voor Cindy’s overleden partner op. Als Raomi op een dag alleen thuis is, belt ze de politie. Ze vertelt dat ze wordt geslagen, en de politie komt naar de woning toe. Agenten besluiten direct om haar daar weg te halen. Cindy en Max worden opgepakt, en moeten zich voor de rechter verantwoorden. Daar blijkt dat het meisje vaak is mishandeld. See omnystudio.com/listener for privacy information.

Op een koude winteravond gaat de 66-jarige Marius met de auto naar metrostation Capelsebrug. Wat hij van plan is, is niet duidelijk, maar tweeënhalfjaar later moet hij in de rechtbank uitleggen wat er nou die avond precies gebeurd is. In de rechtbank vertelt hij dat hij de metro inliep, en daar werd aangesproken door twee vrouwen die zagen dat een jongen (17) een mes bij zich had. Volgens Marius heeft hij de jongen aangesproken, en gezegd dat hij undercoveragent is. Hij neemt de jongen mee naar zijn auto, en zegt dat hij op zoek gaat naar een plek om hem te fouilleren. Samen rijden ze langs meerdere plekken. Ze komen langs het Kralingse Bos in Rotterdam, maar volgens Marius is dat geen geschikte plek. Uiteindelijk komen ze weer uit in Capelle, waar Marius de jongen op zijn buik op de achterbank laat liggen. Daar ‘fouilleert’ hij hem, maar betast hij de jongen ook. Zo zit hij aan zijn billen, en zegt hij dat de jongen ‘wel een stevig sixpack heeft’. Hierna zet hij de jongen nog af bij zijn oma, waar hij naartoe onderweg was. Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad. Hij waarschuwt voor victim blaming: „Als je angstig bent, doe je dingen die je anders nooit zou doen. Het is heel treurig dat een man van 66 jaar dan misbruik maakt van een jongen van 17.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na anderhalf jaar bekende Soenil plotseling dat hij Dilshad in de gracht duwde Tijdens het festival Jazz in de Gracht liggen veel bootjes in de Haagse grachten. Vanaf bootjes en de kade wordt jazzmuziek gespeeld, waar veel mensen, genietend op hun boot, naar luisteren. Maar als twee mensen aan komen varen in een bootje, schrikken ze: ze zien een lichaam in het water. Het is het lichaam van Dilshad. Hij leefde lange tijd op straat, tot zijn familie na vele pogingen eindelijk tot hem doordrong en hij het besluit nam om het roer om te gooien. Hij wilde zich op laten nemen in een kliniek, om zo van zijn verslaving af te komen. Dat plan besprak Dilshad met zijn huisarts, die hem steunde. Maar dan wordt hij dus in het water gevonden. Eerst denkt de politie dat hij tijdens het wildplassen in de gracht is gevallen, maar anderhalfjaar later wordt een man opgepakt voor een winkeldiefstal. In de verhoorkamer bekent deze Soenil nog meer op zijn kerfstok te hebben. Hij zegt dat hij Dilshad in het water duwde. In het eerste verhoor zegt Soenil dat hij wist dat Dilshad niet kon zwemmen, later zegt hij dat hij het niet wist. In de rechtbank zegt hij dat hij anderhalf jaar lang worstelde met zijn geheim, en dat hij het daarom vertelde. Ook zegt hij dat Dilshad hem geld schuldig zou zijn. Verslaggever Theresia Schouten volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Dit is een hele bijzondere zaak, echt een worsteling aan alle kanten. Zonder bekentenis was de zaak allang afgesloten, dus het was ergens goed dat hij dat deed. Voor de familie van Dilshad voelt het heel onrechtvaardig dat Soenil nu geholpen gaat worden. Dat had Dilshad ook graag gewild, maar die kans heeft hij nooit gekregen.’ Dit is de nieuwste aflevering van de podcastserie De Zaak X. De complete serie beluister je via deze site! Elke week een mailtje als de nieuwste aflevering online staat? Schrijf je dan hieronder in! See omnystudio.com/listener for privacy information.

Twee weken na de geboorte van hun kindje, werd Jihaneve gedood door haar vriend Arnold. Ze hadden op dat moment al een paar jaar een relatie, waarin hij haar steeds vaker controleerde en isoleerde. Terwijl hun pasgeboren baby toekeek, doodde hij haar met 258 messteken. Aan het begin van hun relatie zijn de twee gelukkig samen. Maar naarmate de tijd vordert, gaat het vaker mis. Arnold vertrouwt Jihaneve niet, en denkt dat ze vreemdgaat. Als ze zwanger van hem raakt, beschuldigt hij haar nog steeds. Als hun kindje ter wereld komt, wonen ze neit samemn. Tot hun kindje twee weken oud is, en hij wil dat ze een DNA-test doen om te kijken of hij echt de biologisch vader van hun kind is. Dat weigert Jihaneve, waarna hij woest wordt en haar doodt, terwijl hun kindje toekijkt. Na het doden van zijn vriendin maakt Arnold selfies met hun kind. Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „De voogd legde in de rechtbank heel goed uit hoe hij dat jonge kind nu al een trauma heeft bezorgd. Ook al lijkt een baby hier niks van mee te krijgen, het wordt toch opgeslagen in zo’n lichaam. Het is fijn dat het kindje nu in goede handen is, maar dat vond ik wel heel ingrijpend.’’ See omnystudio.com/listener for privacy information.